IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 You will never be invisible~!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
General
avatar
Man
IC Posts : 56

Character sheet
Leeftijd: 22 jaar
Partner: Love is like an ocean, it flows with tides. Never really gone, never high nor low.
Quote: “Human nature is like water. It takes the shape of its container."

BerichtOnderwerp: You will never be invisible~!   za nov 28, 2015 8:04 pm

Met rustige passen liep Mathias door de brede gang achter de waterval. De verstopte doorgang waarmee je kurkdroog achter de waterval kon komen was goed, erg goed verstopt geweest. Alleen de Aqualeden wisten nu van de lagune die na deze gang in verbinding stond met het water van de zee. Het was een van de weinige plaatsen waar het krioelde van de vissen en waar de zoutwatervissen beduidend groter waren. Echter was dat vandaag een tand rustig. De vissen waren in het broedseizoen en daardoor was het nu erg uitgedunt. Mathias kwam hier ook niet om te jagen. Hij kwam allereerst om te oefenen. Het was hier nooit druk bezocht en gaf hem de kans omgehinderd zijn ding te doen. Met zijn ogen gericht op het water van de lagune keek hij naar hoe enkele vissen rustig hun ding deden. Zijn eigen ogen gingen naar zijm rechterhand. Een paar dagen geleden was hij compleet onzichtbaar geworden. Hij had iets uit het water gevist en zijn hand was weg. Hoewel zijn hand niet te zien was, had hij wel degelijk hem kunnen voelen en aanraken. Mathias keek naar de overhangende rotswanden die het zonlicht in een cirkel naar binnen geleidde. De zomnestralen zorgde dat er een speels effect op de wanden werd gereflecteerd. Even zonk Mathias in gedachten en had nog zat te regelen met de trainingsdag voor de roedel. De Murky waters waren gevaarlijk maar door Mathias na enkele dagen er heen zijn geweest niet geheel onbekend terrein. Zwijgzaam trok hij zijn shirt uit en vervolgens zijn broek waarna hij als volleerd zwemmer de lagune in dook. Zijn lichaam was niet ongespierd, maar zeker niet overdreven. Hij kwam boven steek zijn haren uit zijn gezicht. Hij sloot zijn ogen en tilde zijn hand uit het water. Komop, verdwijn, mompelde hij en keek naar zijn hand. Alles waar water stroomde werd transparant en Mathias focuste zich op de zichtbare delen. Deze werden moeizaam ook onzichtbaar alsof Mathias aan het oplossen was. Mathias grijnsde toen niet alleen zijn linkerhand, maar ook zijn arm niet veel later weg was. Hij bewoog alsof hij er gewoon zat en naar keek en rustig hees Mathias zijn rechterarm en keek er even intens naar om hetzelfde te doen. Het ging al voelbaar makkelijker nu hij wist hoe het voelde en de angst minder groot was. Hij hield het ook veel langer vol. De angst van die dag was zo groot. Hij had piranha gegild tot het terug was. Wat niet lang had geduurd. Pas daarna keek Mathias rond of niemand hem had gezien. Gelukkig was dat niet zo. Mathias glimlachte om het resultaat.

Na een uurtje was ook heel zijn lichaam onzichtbaar. Het was ongewoon om helemaal niet zichtbaar te zijn, maar te weten dat je er bent. Ineens hoorde hij geluid vanuit de waterval. Mathias schrok er van waardoor hij gelijk weer zichtbaar werd. Hij sprong op de rand en ging rustig zitten terwijl hij wachtte wie naderde. Wetende dat het minstens iemand van de aquaroedel moest zijn.

>
-Excuses voor het wachten op mijn post, maar hier is ie dan. Gereserveerd voor Little Doe
>

_________________


   
   
   

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Vrouw
IC Posts : 4

Character sheet
Leeftijd: ☪16 Years
Partner: ☪I do remember that you shouldn't be near...
Quote:

BerichtOnderwerp: Re: You will never be invisible~!   za nov 28, 2015 9:16 pm

The strength of the pack is the wolf.
The strength of the wolf is the pack.
Haar voeten voelden vermoeid aan terwijl ze verder trok door de krachtige natuurlijke gebieden. Gebieden die haar steeds verwarder lieten voelen, maar toch ook veilig. Was het niet zo geweest dat ze ooit opgegroeid was in een nomadenstam dan had ze dit nooit volgehouden. Ze was gewend lange stukken te trekken, te zoeken naar voedsel en te overleven in barre situaties. Deze situaties in een onbekend gebied zouden misschien toch nog uiteindelijk te veel voor haar worden. Ze had dorst, en voelde zich zo nu en dan licht in haar hoofd. Ze kende dit terrein niet dus wist ze ook niet waar ze naar de benodigde levensmiddelen moest zoeken. Ze kon nog gebruik maken van een aantal planten, maar jagen was er nog niet van gekomen. Ze moest nog wennen aan haar nieuwe lichaam, en het onrustige gevoel dat ergens in haar maag zat. Alsof ze haar intuïtie niet meer kon gebruiken. Enerzijds liet het haar veilig voelen, maar anderzijds voelde ze zich stijf van de spanning. Natuurlijk had ze andere geuren van wolven opgemerkt, en dat betekende dus dat ze zichzelf moest kunnen beschermen. Dit betekende ook dat ze uiteindelijk sporen was gaan volgen, wel de sporen die het minst aanwezig leken, waar de minste pootstappen zichtbaar waren en de geuren zwakker. Alert, keek ze om zich heen, wantrouwend was ze naar de schaduwen die bewogen door de wind. Het was een gehard terrein waar ze nu op terecht was gekomen en het pootstappen volgens was lastiger geworden. Dit terrein had bijna meer weg van een berg met rotsen dan van een bos of moeras. Dit betekende ook dat het gewicht van de normale persoon of wolf niet de grond zou verroeren. Dus zat ze nu vast in een moeilijke beslissing. Transformeren naar haar witte wolf met heldere en doordringende blauwe ogen of toch mens blijven. Als wolf zou ze meer sporen kunnen volgen en dingen opmerken die ze nu niet deed. Toch voelde het vreemd om te veranderen en maakte het haar ergens ook wel angstig.

Als haar moeder of vader haar nu zo zouden zien zouden ze hun ogen niet geloven. Ze was opgevoed als een krijger, een van een bijzonder grote nomadenstam en opvolger van het stamhoofd. Het stamhoofd dat tevens haar vader was geweest. Weinig herinnerde ze van haar ervaringen als de dochter van. Wat ze herinnerde was mistig en wazig. Iets dat haar misschien meer beangstigde dan het feit dat ze kon veranderen in een wolf, iets dat in haar ogen onmogelijk had moeten zijn. Tenminste toen ze nog haar volle geheugen had. De mannen, de blanke mannen dolden in haar hoofd waarna ze haar schouders ongemakkelijk bewoog. Ze versoepelde haar stijve spieren terwijl ze bijna gedachteloos en automatisch in haar wolf veranderde. De paar rode aftekeningen waren duidelijk afkomstig van de tekens die ze op haar gezicht had gehad. Geuren en kleuren kwamen anders, heftiger binnen waardoor ze even verstijfd bleef staan. Een bepaalde geur, een indrukwekkende geur wekte haar interesse. Deze geur rook naar kracht en misschien zelfs wijsheid. Met voorzichtige passen liep de jonge wolvin verder naar boven, het razen van water liet haar zo nu en dan angstig trillen. Ze was vroeger als klein meisje bijna verdronken. Zij het niet dat een van haar vaders krijgers haar net op tijd uit het water had gevist. Ze begreep niet waarom ze de bekende gezichten hier niet tegen was gekomen en was dan ook duidelijk verward. Ze deed alles wat ze kon om rustig te blijven maar diep vanbinnen was ze in een paniekerige staat. Ze wou zo graag begrijpen wat er was gebeurd dat ze een zachte grom uitliet. Eentje die niet te horen was, ondanks de snijdende wind in haar vacht.

Uiteindelijk kwam ze aan bij een soort ingang waardoor ze naar binnen wandelde. Haar poten vermoeid en haar lichaam uitgeput. Ze had dorst en kuchte daardoor ook even ongemakkelijk terwijl ze de geur naderde. De geur die haar interesse had gekregen. Met een zachte blauwe blik in haar ogen keek ze nieuwsgierig naar de man die in de buurt van het zoute water zat. De zoute geur prikte in haar neusgaten waardoor ze een zachte en ongemakkelijke piep liet horen. Ondanks dat ze inderdaad bij de Aqua roedel zou horen, uiteindelijk als ze niet probeerde de leden te ontwijken. Was het feit dat ze onrustig was duidelijk aan haar lichaamshouding af te lezen. De krachtige aura stelde haar enigszins gerust, anderzijds wist ze ook dat hij een gevaar voor haar kon betekenen. Daarom veranderde ze ook niet terug, wel liet ze haar kop soepel hangen terwijl ze ongevraagd dichterbij kwam. Haar neus trilde van de spanning waarna ze voorzichtig aan de jongen snuffelde, haar vriendelijke ogen verzachtten iets waarna ze op een afstandje ging zitten. Gespitst hief ze haar kop op zodra ze door had dat er vissen waren. Dit betekende voedsel, nauwkeurig kwam ze dichterbij terwijl ze stilletjes bij de oever in de Lagune bleef zitten. Haar houding was licht onderdanig maar wel op zo'n manier dat duidelijk was dat ze niet bang was een gevecht aan te gaan. Haar instincten hadden het van haar overgenomen. Ze wantrouwde de man die nog maar enkele meters verderop zat wel maar was nu te druk met het ontdekken van deze wonderschone plek. Zachtjes snuffelde ze op de grond, terwijl ze een gaap onderdrukte. Het liefst wou ze eens slapen, maar tot nu toe voelde ze zich niet veilig genoeg om zichzelf in een diepe slaap te verliezen. Ze kon zichzelf niet beschermen als ze sliep, iedereen kon dan doen wat ze wouden. Ze wou iemand kunnen vertrouwen, om zeker te zijn dat ze veilig waren, dat ze aan genoeg eten en drinken kwamen. Het leven in de natuur kon hard zijn, alleen de sterksten zouden het overleven. Al kwam de dood ieder op zijn of haar tijd halen. Haar maag rommelde zachtjes waardoor ze gefrustreerd haar oren in haar nek duwde. Hierna draaide ze zich soepel en in een snelle beweging om waarna ze haar staart voorzichtig tussen haar poten klemde. Uitgeput zakte de wolvin in elkaar en bleef trillend als een hoopje witte vacht liggen. Haar neus trilde ongerust terwijl ze de geuren opsnoof. Onverwachts sloot ze haar ogen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
General
avatar
Man
IC Posts : 56

Character sheet
Leeftijd: 22 jaar
Partner: Love is like an ocean, it flows with tides. Never really gone, never high nor low.
Quote: “Human nature is like water. It takes the shape of its container."

BerichtOnderwerp: Re: You will never be invisible~!   ma nov 30, 2015 12:14 pm

Mathias was in het zoute water heerlijk op zijn gemak. Zijn ogen hadden er geen last van vanwege de wegstuwende kracht die Mathias onbewust er op had gefocust met zijn Aqua element. Sinds hij roedel was heeft hij een nieuw lid onder zich gekregen. Het moment dat ze werd gesignaleerd was Leorina er op af gegaan. Mathias had nog orde op zaken te stellen met de eerste roedelactiviteit en hij was daarna nog vlug wat bijzaken als general weg gaan werken. Hij had graag persoonlijk naar de nog vreemdeling gelopen, maar hij vertrouwde Leorina er volledig op dat het goed was gelopen. Blijkbaar leek ze er meer moeite mee te hebben dan hij zelf had gehad. Mathias was er niet geheel verrast mee. Hij had als kind altijd het positief proberen te benaderen. Zwijgzaam duwde hij zich op de rand waar hij zich rustig aan liet opdrogen. Hij wreef de verdwaalde witte lokken uit zijn haar die nu een blauwe glans hadden. Iets wat voor hem kenmerkend was. De blauwe kleur in de haar die hij kreeg als het nat werd. Als wolf werden de haren diep en vol blauw. Met klame houding keek Mathias op toen er een witte wolf met rode tekening schuchter binnen kwam Mathias bleef kalm zitten toen zijn hij zijn reuk focuste en merkte dat ze van zijn stam was. De vrouwtjeswolf kwam dichterbij en snuffelde aan hem. Mathias glimlachte en legde voorzichtig zijn hand tegen de kaak van de witte wolf wetend dat hij enorm kwetsbaar was nu. Hij strook er kort langs maar de wolf bouwde wat afstand op en tuurde naar de vissen. De rammelende maag ontging Mathias niet en hij kreeg een kalme glimlach op zijn gelaat gevuld met een vleugje medeleven. De wolf krulde haar op en de wat onrustige ademhaling werd kalmer. Ze was ingetukt en rustig pakte Mathias zijn staf en hield hem in het water en vistte er een vijftal vissen uit. Zwijgzaam verzamelde hij wat droog hout en wist een klein vuurtje te maken om de lagune op te warme. Met een stok hing hij de vissen bij het vuur om er minstens twee te laten garen. Niet wetend wat de voorkeur van de wolvin was. Mathias liep naar de lederen tas toe en haalde er een klein gitaar uit en begon rustig te tokkelen op de gitaar waardoor de ruimte werd gevuld met rustige klanken. Hij wachtte geduldig tot de wolvin wakker werd.

>
-Excuses voor het wachten op mijn post, maar hier is ie dan. Gereserveerd voor Little Doe
>

_________________


   
   
   

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Vrouw
IC Posts : 4

Character sheet
Leeftijd: ☪16 Years
Partner: ☪I do remember that you shouldn't be near...
Quote:

BerichtOnderwerp: Re: You will never be invisible~!   ma nov 30, 2015 8:11 pm

The strength of the pack is the wolf.
The strength of the wolf is the pack.
Ergens was de jonge wolvin dankbaar geweest voor het feit dat de ander niet in zijn wolf vorm was. Hij zag er niet uit als een mietje, een zwakke wolf. Hij zou haar waarschijnlijk met gemak onder de poten kunnen lopen als hij zo veranderen. Ze rook een zwakke wolvengeur op hem, misschien wel meerdere waardoor ze haar kop eventjes schuin hielt. Nadenkend over zijn rustige aanwezigheid. Zodra hij zachtjes over haar wang aaide knipperde ze even tevreden met haar ogen, voordat ze weer afstand creëerde. Haar aandacht ging daarna volop naar het eten, de vissen die rondzwommen alsof niets hen af kon schrikken. Natuurlijk zou dat wel kunnen, als ze besloot meteen het zoute water in te springen. Toch had ze nog genoeg geduld en liep ze zenuwachtig met trillende neus richting een veilige plek om even te gaan liggen. Ze wou het liever niet toegeven maar het rondtrekken had haar behoorlijk wat energie gekost, waarschijnlijk zelfs iets verzwakt. Met een trillende zucht had ze zich soepel opgekruld, haar staart nog steeds tussen haar poten geklemd en haar ogen langzaam gesloten. Ze vielen tegen haar wil in dicht, ze was dan ook zo moe. Voorzichtig klemde ze haar krachtige kaken op elkaar, waarna ze zich nog eens beter oprolde, dit keer weerhield haar angst haar niet om in slaap te vallen. Haar ademhaling werd rustiger en gelijkmatig waarna ze diep in dromenland wegzakte. Zo nu en dan trok er een rilling door haar prachtige spierwitte vacht, de paar rode aftekeningen die haar gezicht toonde accentueerde haar smalle en intelligente gezicht. Zo nu en dan bromde ze zachtjes in haar slaap, een rustig geluid wat aangaf dat ze in een goede slaap verkeerde. De dromen waren rustig, minder wazig dan haar gedachten de afgelopen dagen waren geweest, waardoor haar slanke maar toch ook zware lichaam verder ontspande.

Het duurde niet al te lang voordat haar onbewuste een rookachtige geur rook. Geschrokken wierp ze haar lichaam op waarna ze verward naar het vuur keek. Daar boven het vuur waren een paar vissen aan het garen, waardoor haar blauwe ogen oplichtten, hierna sprong de jonge wolvin in actie en drentelde ze vrolijk op de paar jaar oudere man af. Haar snuit verraadde hoe ze zich voelde, sinds ze er een grote wolvengrijns op vertoonde. Met een voorzichtige sprong tegen de man op likte ze met een zacht brommend geluid zijn wang. Haar blauwe ogen glinsterden ondeugend waarna ze soepel ging zitten haar zachte vacht bewoog voorzichtig mee in de beweging. Voorzichtig legde de wolvin haar snuit op de rechterarm van de nog tamelijk onbekende man waarna ze haar oren wat af liet hangen. Ontspannen snoof ze de geur van de vissen op, zich afvragende hoe de man ze te pakken had gekregen. Jagen kostte vaak veel geduld en tijd, tenzij iemand goede trucjes kende. Haar blauwe ogen gleden nieuwsgierig langs het gezicht van de man waarna ze haar hele kop op zijn knie neer legde en haar staart rustig achter haar op de grond drapeerde. Haar ogen vielen dicht tot spleetjes, ze dacht er nog niet aan om terug te veranderen naar haar mensenvorm. Ze vond het wel prettig zo, verzekerd van veiligheid in haar wolvenvorm. In ieder geval kon de man voor haar niet zomaar tot de aanval overgaan, niet dat hij dat van plan leek. Hij rook vertrouwd naar water, en dit keer was ze daar niet zo ongemakkelijk door. Natuurlijk rook ze nog zout, maar ze wist ook wel dat het niet zo veel kwaad kon. Naar een paar minuten stilte draaide ze haar kop wat om en likte ze voorzichtig zijn hand, hiermee aangevende dat ze zijn "leiding" en "hulp" geaccepteerd had. Ze was soms wel een beetje een eenling, maar kon zich zeker bewijzen tot een sterke jonge Soldier. De jaren van training die ze had gehad in haar eerste echte thuis waren zelfs een beetje in haar wolvenvorm te zien. Voor een vrouwelijke wolf van haar leeftijd was ze best groot en gespierd, al zou ze zeker niet verward kunnen worden met een van de mannelijke wolven. Die waren vaak toch wat steviger en misschien ook groter gebouwd. Ze moest het dan normaal ook hebben van haar slimme en snelle acties, om anderen in de val te lokken. Een volwassen en volgroeide wolf kon ze nooit zomaar aan met brute kracht, zeker niet als hij ook nog eens mannelijk was. Toch was haar potentieel zoals eerder beschreven erg veelbelovend. Haar kop verschoof ze voorzichtig waarna ze voorzichtige stapjes richting de vis stapte en probeerde een van de gare vissen, zonder haar mond of snuit te branden, van de stok af te halen. Een zacht gepiep verliet haar keel toen ze er niet bij kon, zonder zichzelf te verwonden. Geërgerd en teleurgesteld had ze niet door dat ze per ongeluk haar kracht gebruikte. Water dampte boven het vuur, in kleine druppeltjes en waren zichtbaar zoals dauw op een blad. Toch ging het vuur hierdoor niet uit. Alleen de vissen kregen duidelijk druppeltjes water op hun schubben en glinsterden daardoor in het vuur. Haar blauwe ogen keken verward naar het schouwspel dat ze zelf veroorzaakte voordat ze snel naar de man toe beende en achter hem ging staan en voorzichtig met haar snuit in zijn schouder duwde. Haar vragende blik zou zelfs een blinde niet ontgaan. Tot nu toe was het haar nog niet echt opgevallen dat de man aan het spelen was op een instrument. Ze was te gefocust geweest op het voedsel dat zo heerlijk rook, dat ze haar oren en ogen niet echt had gebruikt. De rustige tokkelende muziek liet haar wat kalmeren waarna ze uit de buurt bleef van het vuur, bang dat er weer zo'n schouwspel zou ontstaan als ze dichterbij kwam.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
General
avatar
Man
IC Posts : 56

Character sheet
Leeftijd: 22 jaar
Partner: Love is like an ocean, it flows with tides. Never really gone, never high nor low.
Quote: “Human nature is like water. It takes the shape of its container."

BerichtOnderwerp: Re: You will never be invisible~!   wo dec 02, 2015 5:07 pm



Mathias had gemerkt dat de wolf rustige bromgeluidjes maakte en glimlachte kalm om het feit dat ze in een goede slaap verkeerde. De wolf had er al dan niet hongerig en vermoeid uitgezien en daarom vond Mathias het wel op zijn plaats als general het een goede kans te bieden aan te sterken. Het was hem in de ziltige lucht niet ontgaan dat ze een sterke aquageur door haar aderen had stromen. Hij had een vertederde blik terwijl hij rustig mee neuriede op zijn tokkelende muziek. De zelfgemaakte gitaar had hij gescoord bij een van de kraampjes van het aarderoedel en hij was er mee aan de slag gegaan. Hij zweeg kalm toen hij nog even zijlings naar de vissen keek.

Het duurde niet lang of de rokige geur had het ziltige opzijgeduwd en was bij de wolf naar binnen gekomen. De wolf schoot overeind en leek snel om zich heen te kijken. Mathias ging ongestoord door met zijn gitaar bespelen en keek met serene blik naar wat de wolf deed. De grijns op haar snuit deed hem grinniken. Volgens mij was er iemand tevreden met het feit dat hij warmte en eten bood. De glundering van ondeugd in haar ogen deed hem even op zijn hoeden blijven. Een ruwe wolventong gleed over zijn wang en hij kreeg een rilling en stopte onbewust met spelen. Hij legde de gitaar rustig opzij en de wolvin ging pal naast hem liggen en legde op een zeker moment haar kop op zijn knie en kneep haar oogjes tot spleetjes. De gehele uitstraling was timide van de wolf en veel rustiger dan toen ze binnen kwam. Mathias had geen kwaad in de zin en dat hield hij zo duidelijk voor met zijn kwetsbaardere menselijke gedaante. Hij nam geen moeite om zich terug te veranderen en neuriede ongestoord verder terwijl hij over haar kop aaide met zachte en lichte strelingen. Het teken van de acceptatie van leiding en hulp deed hem stilzwijgend glimlachen. Een gebaar dat haar formaliteit vriendelijk werd ontvangen, maar niet geheel nodig was. Mathias zag dat ze als wolvin gespierd overkwam en hij wist nu al dat hij meer van haar wilde zien. Ongetwijfeld zouden de roedelactiviteiten mogelijkheden bieden voor een ieder lid zijn potentie te tonen. Zwijgzaam keek Mathias toe toen ze naar een van de gare vissen liep en voorzichtig het probeerde te pakken. Uiteindelijk piepte ze en kwamen er dampwolken boven het vuur. Hij zag aan de wolvin dat ze niet geheel doorhad dat haar eigen bescherming onbewust intrede maakte in het tafereel dat werd getoond. De kleine waterdruppeltjes verdampte snel maar maakte de zilverkleurige vissen gouder van kleur door de extra hitte die het er op na liet. Mathias glimlachte toen de wolvin overduidelijk tegen zijn schouder duwde en hem vragend aankeek. Een klein lachje ontschoot hem en hij boog zich wat voorover om een van de stokken te pakken en de vis aan zijn staart van de stok te halen. Hij legde het rustig neer voor de wolvin en woelde even vriendelijk over haar kop. ‘En laat het smaken,’ sprak hij kalm terwijl hij zelf ook een vis pakte en er een hap van nam. Hij reeg de laatste twee ook aan een stok en zette ze boven het vuur. Hij keek toen naar de wolvin en streek een verdwaalde lok uit zijn gezichtsveld. ‘Je bent over de beschikking van water,’ sprak hij kalm. ‘De volgende keer dat je honger hebt mag je gewoon zonder toestemming jagen uit de vissen in de rivier of het landprooi op Aquaterrein,’ sprak hij kalm. ‘Ik wil niet dat mijn roedelleden onnodig honger leiden, ookal zijn ze nog zo nieuw,’ vervolgde hij met een vriendelijke toon in zijn stem wetend dat de jonge wolvin hem ongetwijfeld zou begrijpen.

_________________


   
   
   

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud


BerichtOnderwerp: Re: You will never be invisible~!   

Terug naar boven Go down
 
You will never be invisible~!
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Rigor Mortis :: RIGOR MORTIS :: RPG :: AQUA :: SAPPHIRE LAGUNE-
Ga naar: