IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 It's the way of life

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: It's the way of life   zo dec 20, 2015 6:05 pm

De jongen probeerde in grote maar vooral vloeiende passen te lopen. Hij wilde Syrax niet wekken, de witharige was op zijn rug in slaap gevallen terwijl ze onderweg waren. Dat bewees nog maals hoe moe hij wel niet was. Het dreigement dat hij had uitgesproken voor hij in slaap viel vond Zale wel grappig klinken. Komend van een jongen die nog veel jonger was en op het moment op zijn rug zat. Langzamerhand begonnen ze steeds dichter bij het kamp te komen. Hij zou Syrax waarschijnlijk beter wakker maken zodat hij niet wakker zou worden in het kamp. Dat zou de jongen namelijk misschien als een schokkende situatie kunnen ervaren. Door steeds iets langzamer te gaan lopen kwam hij tot stilstand. De jongen met het lavendelkleurige haar draaide zijn hoofd zo ver mogelijk naar achter zodat hij een deel van Syrax hoofd kon zien. "Hey Syrax, word eens wakker. We zijn er bijna." Zei Zale op een niet al te harde toon. Met een harde stem wakker worden was nooit zo fijn als wakker worden met een zachte stem. Ook kon gewekt worden door geschud ook als vervelend worden ervaren. Dat waren dingen die hij in de loop der jaren wel had ontdekt.

{Eerste post voor Syrax}

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   zo dec 20, 2015 10:50 pm

Hij hing slapend op de rug van een jonge man die hij nog niet zo lang geleden tegen was gekomen. Zijn katana zat nog stevig in zijn greep die langs de lavendel kleurige haar. Zachtjes werd hij door de stappen van Zale heen en weer gewiegd. Maar het duurde niet echt lang voor Zale hem wakker maakte. Zachtjes kreunde Syrax voor hij langzaam zijn ogen opende. De geur van verschillende mensen drong door zijn neus binnen. Even was hij gedesoriënteerd. Syrax schoot omhoog en verloor zijn grip op de schouder van Zale waardoor hij bijna met zijn hoofd tegen die van zijn drager aan kwam. 'Waar zijn we? 'vroeg hij nog lichtjes in de war. Zijn blik was op wat leek op een dorpje verderop gericht. Er liepen best veel mensen rond, druk bezig met hun karweitjes. Syrax keek even naar Zale en vroeg zich af waar hij ook al weer was...

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   ma dec 21, 2015 3:29 pm

Het rustig wekken ging nog niet helemaal volgens plan. De witharige schoot omhoog en maakte het daarom voor Zale even moeilijk om hem op zijn rug te houden. De jongen met het lavendelkleurige haar zuchtte even toen Syrax weer stil zat. 'Waar zijn we?' Vroeg de jongen op zijn rug hem. Was hij dat nou al vergeten of was hij gewoon in de war? "Ik had toch gezegd dat ik je naar het kamp van Aqua zou brengen. Hier kun je rusten en kunnen er mensen je helpen zo nodig. Ook lopen hier genoeg mensen rond die je voor kunnen doen hoe het is om in een wolf te veranderen." Vertelde Zale waarna hij rustig begon te lopen. Binnen enkele secondes liepen ze tussen de mensen in het kamp door. Het huis waar hij woonde lag aan de andere kant dus zou het even lopen zijn. Sommige mensen keken het tweetal even vragend aan maar glimlachte al snel zodra ze doorhadden wat er aan de hand was. De meeste mensen vonden het wel leuk om nieuwe mensen in het kamp te zien. Een aantal van hun wisten ook hoe het voelde om plotseling ergens in het gebied wakker te worden en vrijwel niets te weten. Inmiddels was het tweetal aangekomen bij de deur van Zale's huis. Voorzichtig liet hij de jongen van zijn rug zakken. Met iemand op zijn rug kon hij immers niet bij de sleutel. Hij rekte zich uit en tastte even met zijn hand op het dak. Al snel had hij de sleutel te pakken. Het was een prima plaats voor de sleutel gezien hij een van de langste mensen was die er rond liepen. Bovendien was dit Aqua's kamp, niemand zou bij wie dan ook inbreken. Zo zat het nou eenmaal allemaal in elkaar. Zodra hij de sleutel had omgedraaid duwde hij de deur krakend open. "Kom binnen," zei hij met een vriendelijke lach op zijn gezicht. "Ik zal zo wel iemand halen maar ga eerst maar eens zitten."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   ma dec 21, 2015 6:40 pm

Zale vertelde hem opnieuw waar hij was. Ondanks dat kon Syrax zich nog niet echt kalmeren. Hij zuchten even en zakte weer half terug op de rug van Zale. Zijn hoofdpijn was minder en zijn zicht was ook weer beter, maar toch wilde het nog niet bij Sy erin dat mensen zichzelf in wolven konden veranderen. Hij liet die gedachten even achterwegen. Het liefste had hij zich dieper kunnen verstoppen voor al die starende ogen. Hij stond niet graag in het middelpunt en dat was nu wel helaas het geval. Er kwamen straks zeker van die wanneby mensen aan gelopen om hem te helpen. Syrax kneep wat steviger in de schede van zijn katana. Hij was momenteel veel te springerig. Veelste nerveus om al gelijk met zo veel nieuwe mensen in aanraking te komen. Eenmaal bij een huisje die kennelijk van Zale was werd hij van zijn rug gezet. Syrax voelde zich al wat beter en het liefste was hij ergens achter gedoken, maar er was momenteel geen goede plek en veelste open voor het huis van Zale. De stem van de jongen trok zijn aandacht en Syrax keek hem even vragend aan. Hoewel hij normaal niet zo was leek er iets hem vreselijk dwars te zitten. Het was een dierlijk instinkt, maar Syrax geloofde er nog niets van, maar hij liep snel naar binnen. Het was voor het zicht van buiten af best klein eruit gezien, maar toch was het ruimelijk in gedeelt? Syrax liep naar een stoel, maar durfde nog niet te gaan zitten. Dit was allemaal nog te vreemd...

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   za dec 26, 2015 5:54 pm

De witharige jongen liep na enige twijfel het huis binnen. Op zich was het een geluk dat er op het moment verder niemand in het huis was. Dat maakte het voor Syrax waarschijnlijk gemakkelijker. Er kwamen natuurlijk veel indrukken op je af als je zo'n dorp voor het eerst binnen kwam. Het was beter om hem eerst wat meer tot rust te brengen voor hij iemand zou gaan halen om het transformeren voor te doen. Toch vond hij het jammer dat hij niet gewoon zelf even voor kon doen. Het zou vele malen makkelijker zijn, maar het ging simpelweg niet."Wil je wat te drinken? Ik heb verschillende soorten thee en ook gewoon water." Zei de jongen met het lavendelkleurige haar over zijn schouder terwijl hij richting het keukentje begon te lopen. In een van de kastjes begon hij te rommelen, op zoek naar het doosje met de theekruiden. "En ga maar gewoon zitten hoor."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   za dec 26, 2015 10:18 pm

Syrax keek rond, maar hoorde de vraag van Zale wel. Hij had wel dorst, maar wat als hij daar nu iets in deed? 'Nee bedankt, ik heb nog geen dorst.' zei Syrax en hij testen de stoel door even te kijken of er niets mis mee was voor hij ging zitten en legde de katana op zijn schoot. Hij voelde zich niet op zijn gemak hier. Hij was veel liever buiten dan tussen deze muren of welke muren dan ook. Toch probeerde Sy zich zo normaal als hij kon te gedragen. Hij wilde niet bang en angstig overkomen. Iets trok zijn blik en Syrax keek naar een hoekje waar iets stond. Hij gleed van zijn stoel en liep naar iets wat op een schilderijtje leek. Het was prachtig gedaan, maar toch bleef hij er niet lang na kijken toen hij gezien had wat het was. Wat er precies op stond keek hij verder niet na. Het was mooi en kunst interesseerde de jongen niet zo. Hij wilde net terug naar zijn stoel lopen toen iemand ineens binnen kwam. De deur klapte een beetje te hard open waardoor Syrax zich een hoedje schrok en zich in een ruk omdraaide en zijn katana uit de schede trok. Waar hij de gevechtshouding vandaan haalde wist hij niet, maar gek genoeg wist Sy hoe hij moest gaan staan. Hij was nog zo nerveus over dit alles dat hij een beetje springerig was op alle onverwachte dingen.

(NCP) Wink

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   zo dec 27, 2015 10:03 pm

'Nee bedankt, ik heb nog geen dorst.' Bij het antwoord van de witharige had Zale kort gefronst. De jongen had zo het gevoel dat het meer lag aan het wantrouwen van de jongen dan aan het feit dat hij geen dorst had. Door zijn gerammel in het kastje had hij niet gehoord dat de deur open was gegaan. De zware stem die door het huis bulderde liet hem echter wel opspringen. "Zaleeeee!" Had de stem geroepen. Als een gek racete de jongen met het lavendelkleurige haar richting de woonkamer om daar zijn vader aan te treffen. De man had een grote frons op zijn gezicht en Syrax stond met het zwaard uit de schede tegenover hem. In de beweging waarmee hij langs Syrax liep ging hij een beetje door zijn knieën zodat zijn hoofd langs dat van de witharige ging. "Stop het terug in de schede alsjeblieft." Zei hij op een zachte toon voor hij weer wat omhoog ging. Zo kwam hij tussen Syrax en zijn vader in te staan. Zijn blik ging even naar zijn vader waarna hij weer naar de jongen keek. Hij liet een luide zucht klinken. "Syrax dit is mijn vader, of nouja mijn adoptievader. Hij heeft me verzorgd toen ik hier aan kwam." Vertelde Zale waarna hij de man weer aankeek. Het was een grote man met inmiddels grijs zwart haar en blauwe ogen die zelfverzekerdheid en onverschrokkenheid uitstraalde. "Vader, dit is Syrax. Hij is kort geleden aangekomen dus heb ik hem naar het kamp gebracht. Hij is alleen nog wat schichtig, vandaar dat zwaard." Verklaarde hij de situatie aan de grote man.

{Let's make use of your idea}

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   zo dec 27, 2015 10:39 pm

Er was een grote man binnen gekomen en had Zale geroepen, het was dus een bekende? Maar Syrax kwam niet in beweging tot Zale hem vroeg het zwaard weg te doen. De man had hem onverschrokken aan gekeken, maar zelf had hij die uit drukking ook op zijn gezicht gehad. Maar toen Syrax handig en soepel zijn katana weg stak bleef hij nog even recht staan tot Zale klaar was met zijn uitleg. 'Mijn exusses, voor Zale me vond heb ik nogal wat vreemde dingen meegemaakt.' zei Syrax en boog even lichtjes, maar waarom wist hij zelf ook niet, misschien omdat de man ouder dan hem was? Hij vertrouwde de boel hier nog niet helemaal, maar Sy zou gewoon moeten wennen.

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   ma dec 28, 2015 8:09 pm

Het zwaard werd terug in de schede gestopt wat het voor Zale wat makkelijker maakte om de situatie uit te leggen. Nadat hij zijn uitleg had gegeven liet hij een licht zuchtje klinken bij het merken van het dalen van de spanning. 'Mijn exusses, voor Zale me vond heb ik nogal wat vreemde dingen meegemaakt.' Syrax' woorden en de buiging die hij er na maakte deden het goed bij de man. Een grijns verscheen op zijn gezicht terwijl hij begroetend knikte. "Syrax wil het wolven gedeelte nog niet helemaal geloven en-ehm je kent mijn situatie." Zei de jongen tegen zijn adoptie vader die daarop knikte en zijn vingers kraakte. Vervolgens veranderde de man in een grote, grijze wolf. Op zijn gemakje ging de wolf zitten en keek richting Syrax. Zale keek enkel naar Syrax om zijn reactie te pijlen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   ma dec 28, 2015 11:04 pm

De oudere man knikte begroetend met een glimlach naar hem na zijn exusses. Zale begon weer te spreken en Syrax begon het nu wel vervelend te worden. Waar haalde ze die onzin toch vandaan? Maar de oudere man knikte opnieuw en kraakte zijn vingers. Meestal was dat geen goed teken. Syrax was nog te wantrouwend om dit als een goed iets te kunnen betitelen. Ongemerkt voor zichzelf had Syrax toch het handvat van zijn Katana vast gepakt gewoon uit voorzorg. Zijn lichaam stond nog steeds op vluchten en beschermen. Maar toen de oudere man zichzelf in een wolf veranderde was hij zo geschrokken dat het toch geen onzin was dat zijn lichaam geheel anders reageerde dan dat Zale reageerde. Verwarring, verbazing en ongeloof streken samen met angst maar de angst was toch het grootste waardoor Syrax eerst een paar stappen achteruit zetten voor hij bleef staan. Dit kon toch niet echt zijn? Zijn ogen konden zich enkel nog op de grote zittende wolf blijven plakken. Het was ongelooflijk. Zale had toch gelijk gehad, maar het wilde er nog steeds niet in. Syrax kreeg weer die vage beelden voor zijn geestesoog afgespeeld. Hoe hij van een of andere verhoging af viel en niet op borst hoogte met die vreemde witte personen kwam, maar niet veel hoger dan waar de knieën zaten?! Zijn hoofd begon weer pijn te doen, maar Sy reageerde niet meteen. Zijn lichaam was in shock en hij kon zichzelf er nog niet aan toe brengen om te bewegen. "Wacht! Die witte dingen? Had hij dat stuk als wolf zijn de gerend gehad?" Syrax snapte er niets meer van Hij begon te trillen over zijn gehele lichaam en zijn hand waar hij zijn wapen nog in vast had gehouden viel als eerste uit zijn hand voor hij verder in beweging kwam. De pijn in zijn hoofd werd alleen maar erger net als de rest van zijn lichaam die ineens in brand leek te staan alsof iemand hem stak met duizenden kleine mesjes. Syrax pakte zijn hoofd vast terwijl hij nog verder achteruit stapte en lichtjes begon te kreunen. Hij wist ergens dat mensen niet in dieren konden veranderen, maar waar die informatie vandaan kwam kon hij niet zeggen. Zonder enige waarschuwingen verder leek er iets uit zijn rug te springen. De plotselinge verandering kwam ook voor hem zo onverwachts dat Syrax door het uitklappen van twee vleugels naar voren viel en hij nog net zich op kon vangen op zijn handen. Anders had hij languit op de vloer hier gelegen. Even vroeg hij zich af of hij ergens tegen op gebotst was, maar toen zijn blik beide vleugels naar zijn linker kant en zijn rechter kant zag liggen na even snel heen en weer gekeken te hebben schudden hij zijn hoofd even. Nee dit kon hem niet gebeuren? Dit alles was niet meer dan een nachtmerrie. Hij lag vast nog ergens buiten, maar waarom voelde alles dan zo echt aan? Syrax was het extra gewicht niet gewent toen hij zich in een zittende positie probeerde te duwen, Hoewel de vleugels hagel wit als ze waren met zwarte vlekken aan de uit eindes van de veren zich op zijn reactie iets oprichten en half op vouwde kreeg de jongen zich toch nog niet verder dan een arm lengte op geduwd. Zijn ademhaling was niet rustig nog normaal, maar nerveus en gejaagd...

XD

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   za jan 09, 2016 4:39 pm

De verbazing was van Syrax gezicht af te lezen maar veranderde al snel in iets anders. De jongen begon te trillen en greep zijn hoofd vast. Hij zette een paar stappen naar achter en kreunde lichtjes. Zale zette een paar stappen in zijn richting maar maakte meteen een sprong achteruit toen er twee grote vleugels uit de rug van de jongen kwamen. Door het gewicht van de dingen werd de witharige op zijn knieën geduwd. Syrax kwam gelukkig al snel wat verder terug overeind en klapte zijn vleugels een stukje in. "Vader ik denk dat het beter is als u nu even gaat." Zei de jongen met het lavendelkleurige haar over zijn schouder naar zijn vader. De wolf knikte, veranderde terug in zijn menselijke vorm en liep zonder verder iets te zeggen de deur uit. Voorzichtig liep Zale weer naar de jongen en hurkte voor hem neer. Door de snelle ademhaling van Syrax werd hij zelf ook lichtelijk nerveus. "Dit moet heel verwarrend voor je zijn en wat ik nu ga zeggen gaat ook totaal niet logisch klinken." Begon Zale waarna zijn blauwe ogen kort uitgingen naar de twee wit met zwarte vleugels. "Syrax je hebt geluk. Je hebt iets gekregen wat zeldzaam is en heel handig kan zijn zodra je het beheerst."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   za jan 09, 2016 8:03 pm

De woorden die volgde na dat Syrax zijn vleugels uit zijn rug waren gesprongen gingen aan hem voorbij. Hij hoorde zelfs niet dat de oudere man het huis verliet. Maar toen Zale bij hem neer hurkte volgde hij de volgende woorden. Hij had iets zeldzaams gekregen? Wat was er zo zeldzaams aan die vleugels? Syrax kon zich niets herinneren. Enkel wist hij dat hij ergens voor gevlucht was wat hem pijn had gedaan... Syrax kon het even niet op brengen om Zale tegen te spreken, maar hoe hard hij ook probeerde Sy kwam niet verder dan hoe hij nu zat. Woede begon zich meester van hem te maken, maar ook frustratie. Hij wilde dit alles niet, hij sliep gewoon een droom in een droom en alles was gewoon te echt voor woorden. Slikken ging moeilijk en leek veel alsof hij ging kokhalzen. Maar dat bleef uit voor nu. Het duurde eventjes voor Syrax zich weer wat meer kalmeerde, maar nog steeds ging zijn ademhaling niet zo als het hoorde. 'Zeldzaam? Vogels vliegen toch ook...' hij had meer willen zeggen, maar Syrax voelde zich daar nog niet goed genoeg voor. Zijn maag draaide zich ineens om en begon te steken. Zijn vleugels waren het enigste die erop reageerde en probeerde zijn lichaam te omhullen. Dat lukte nu niet met zijn armen dus gebeurde het zo. 'Heb... je een... teiltje?' vroeg hij half slikkend. Als hij niet snel een emmer kreeg ging hij echt over zijn nek. Dit was ook allemaal zo verwarrend!!!

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   vr jan 15, 2016 8:44 pm

Langzamerhand begon de witharige jongen wat te kalmeren. Paniek was niet echt handig met twee grote vleugels op je rug. 'Zeldzaam? Vogels vliegen toch ook...' Licht schudde Zale met zijn hoofd op Syrax' woorden. Vogels vlogen, de meeste mensen deden dat echter niet. "Ja vogels vliegen ook. Maar desondanks dat iedereen hier in een wolf kan veranderen, heeft zowat niemand vleugels." Verduidelijkte Zale zijn woorden voor Syrax zijn vleugels om zijn lichaam sloeg. Het was duidelijk dat hij zich niet goed voelde. 'Heb... je een... teiltje?' Vroeg de jongen dan ook. Zale knikte en schoot de keuken in. Hij haalde een heel keukenkastje overhoop voor hij met een teiltje terug kwam met wat water er in. Als je er eerst water in deed was het achteraf makkelijker om schoon te maken. "Je moet vooral proberen rustig te blijven, anders word het erger." Probeerde Zale de jongen duidelijk te maken gezien zijn ademhaling nog niet helemaal goed was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   vr jan 15, 2016 9:03 pm

De uitleg van Zale verontrusten hem zowaar nog meer, maar toen de jongen weg rende om een emmer te halen kon Syrax nog net diens woorden horen voor hij zijn hoofd boven de emmer hield. Een lading maagzuur kwam eruit. Sy had nog niets gegeten en al die vreemde dingen die er gebeurd waren hadden hem alleen maar stres bezorgd. Zijn keel branden vreselijk en hij werd ook licht in zijn hoofd. Wat een nachtmerrie?! dacht Syrax en greep de randen van de emmer nu met beide handen vast en weer kwam er wat uit, maar nu lang zo veel niet en het was enkel en alleen nog gal wat eruit kwam. Hij bibberde huiverig en hoopte dat dit snel voorbij zou zijn. 'Jij hebt gemakkelijk praten. Waar komt al die gekkigheid vandaan?' vroeg hij hees, nee bijna schor doordat zijn stembanden vol zaten met maagzuren die langzaam aan weg trokken. Zijn keel voelde aan alsof hij iets door had moeten slikken dat veelste groot voor zijn slokdarm was geweest. Even schudden Sy zijn schouders, maar het bibberen was nog lange niet over. Syrax was opnieuw dood op. Hij had zoals Zale al zei rust nodig. Zijn maag draaide nog wel en hoewel zijn knokkels wit weg waren getrokken door dat hij zich zo krampachtig vast hield aan de emmer was het voor hem nog niet echt te begrijpen al drong het wel langzaam tot hem door dat dit geen droom of onzin bleek te zijn maar harde realiteit.

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   wo jan 27, 2016 7:06 pm

De emmer was net op tijd gekomen gezien de eerste lading braaksel al tevoorschijn kwam zodra Syrax de emmer had. De zure geur die binnen elke secondes Zale's neus binnen drong liet hem stoppen met het ademen door zijn neus en overschakelen naar het ademen door zijn mond. Ondertussen leek zijn gehele maag geleegd te zijn, er kwam enkel nog gal uit. Dat betekende vaak dat het niet zo lang meer zou duren voor er helemaal niets meer uit kwam. 'Jij hebt gemakkelijk praten. Waar komt al die gekkigheid vandaan?' Vroeg de witharige hem. "Als we dat zouden weten hadden we het al lang verteld en misschien wel gestopt. De kracht die jij hebt is die van een extra lichaamsdeel, in jouw geval vleugels. Als het goed is kun je er mee leren vliegen. Er zijn vrij veel verschillende krachten, verschillend in sterkte en efficiëntie. Ongeveer tien procent van de mensen heeft het maar het in een wolf veranderen kan iedereen." Vertelde Zale waarna hij weer voor Syrax neerknielde die zich aan de emmer had vastgeklemd. Hij legde een hand op Syrax' voorhoofd en de ander op zijn eigenste. De jongen was warm. "Het gebeurd wel vaker dat mensen ziek worden als ze hun krachten ontdekken, ik was het ook." Zei hij waarna hij opstond en naar een van de kastjes liep. Hij hield zijn handen aan beide kanten van een fotolijstje. "Ik heb de kracht van telekinese, omdat ik er nog niet zo lang achter ben en er nog niet veel mee heb geoefend is het alleen nog heel zwak. Kijk." Zei de jongen waarna hij zijn hoofd richting het fotolijstje draaide en zich er sterk op concentreerde. Lichtelijk trillend kwam het fotolijstje omhoog van het kastje en zweefde tussen zijn handen. De jongen draaide zich om richting Syrax zodat hij het wat beter zou kunnen zien.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   wo jan 27, 2016 11:07 pm

Daar had Zale wel gelijk in, maar dit kwam allemaal zo onverwachts. Syrax voelde een nieuwe golf op komen zetten, maar er kwam niets meer uit al bleef de neiging wel om opnieuw over te geven. Het was een rot gevoel en alles om hem heen leek te draaien. Dit was echt niet fijn. Zijn keel branden alsof het in brand stond en zijn zicht leek weer minder te worden. Zale kwam weer voor hem neer zitten en vertelde dat hijzelf ook ziek was geworden door wat hij voor nieuwe gaven had gekregen. Sy probeerde te zien wat hij deed, maar echt ver reikte zijn zicht niet en hij kon enkel iets zien bewegen dat Zale zijn kant op kwam. Misschien was even gaan liggen helemaal niet zo'n slecht idee?! 'Zale? Je zei eerder dat rust helpen zou... Misschien kan ik toch maar beter even gaan liggen?' zei hij en Syrax haten de zwakte die in zijn stem te horen was. Waarom wist hij niet, maar het was in ieder geval nooit fijn om ziek te zijn. Zijn handen haalde hij van de emmer af. Zijn maag was nog wel aan het borrelen, maar er leek niets meer omhoog te willen komen. Toch kreeg hij zichzelf niet op gedrukt zodat Syrax kon gaan zitten. Zijn vleugels probeerde hij verder achteruit te duwen, maar ze leken op het moment te willen weigeren. 'Zou je me op willen helpen? Alsjeblieft?' vroeg hij en hoorde opnieuw de zwakte in zijn stem en vloekte binnensmonds, maar zo zacht dat het niet hoorbaar was voor Zale. Ondanks dat hij zo dichtbij hem zat.

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   za jan 30, 2016 9:22 pm

'Zale? Je zei eerder dat rust helpen zou... Misschien kan ik toch maar beter even gaan liggen?' Meteen zette de jongen het fotolijstje terug op het kastje om richting Syrax te lopen. Gezien hoe de jongen er aan toe was leek het hem niet heel onwaarschijnlijk dat hij niet goed op zichzelf kon lopen. Hij had hem ook al richting het kamp gedragen dus dan zou het nu niet geheel onlogisch zijn om hem nog een stukje te moeten dragen. 'Zou je me op willen helpen? Alsjeblieft?' In de tijd dat Zale er over deed om richting hem te lopen had Syrax al geprobeerd om omhoog te komen maar zijn lichaam, inclusief de vleugels, werkte niet echt geweldig mee. Binnen enkele secondes had Zale de jongen opgetild en liep richting de deur van zijn slaapkamer. Hier kwam telekinese van pas, met wat moeite kreeg hij de deurklink naar beneden en kon met zijn voet de deur openen. Syrax zette hij op zijn bed weg zodat hij daar zou kunnen slapen. "Wil je misschien iets proberen te drinken, we kunnen het er niet bij hebben als je uitgedroogd raakt."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   za jan 30, 2016 9:47 pm

Zale had hem in no time op getilt. Syrax was te moe om zich nog te kunnen verzetten. De wetenschap dat hij geen normaal mens was, was hard aan gekomen net als de andere mensen die hier leefde die zich in dieren konden veranderen al waren het alleen dat ze allemaal in wolven konden verandereb, maar toch hadden zijn vleugels hem de meeste energie gekost. Zijn ogen gleden door de slaapkamer. Het was niet groot en er lag wel een lekkere matras voor zo ver Sy het kon beantwoorden. Zale was tot nu toe alleen maar aardig tegen hem geweest en hij had hem bedreigd en dat alleen omdat Syrax bang was geweest opnieuw pijn te leiden. Toen Zale hem vroeg of hij niet toch was wilde drinken al was het maar om uitdroging te voorkomen gaf Sy goch toe dat hij dorst had. 'Water alsjeblieft?' vroeg hij en voelde nu pas hoe moe hij werkelijk was.

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   ma feb 01, 2016 9:47 pm

'Water alsjeblieft?' De jongen wilde een vreugde dansje maken zodra Syrax daadwerkelijk zei dat hij wat aannam in plaats van dat hij hem het wat moest toedringen. Meteen liep hij de kamer uit, door de woonkamer en het keukentje in. Binnen enkele secondes stond hij met een mok met water naast Syrax. Zodra de witharige het had aangepakt zette Zale wat stappen naar achter zodat hij met zijn rug tegen de muur aan kwam. Voorzichtig liet hij zich onderuit zakken zodat hij tegen de muur aan kwam te zitten. "Ik denk dat het beter is als je even gaat slapen. Ik blijf wel hier dus als je iets nodig hebt of je iets wil zeggen moet je maar roepen." Vertelde de jongen waarna hij met zijn schouder ook tegen de kast naast hem leunde. Het been aan de kant van de kast trok hij een stukje op zodat hij met zijn voet naast de knie van het gestrekte been kwam te staan dat bijna het bed raakte. Hij had geen grote kamer, dat had niemand in het huis. Er waren meerdere kleine kamers gezien ze met een redelijk groot gezin waren. Hem maakte het niet zo veel uit, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Zale sloot zijn ogen maar hield zijn oren wijd open zodat hij meteen zou kunnen ingrijpen als er iets gebeurde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   ma feb 01, 2016 11:29 pm

Zale was al snel weer terug en Syrax nam de beker graag aan. Hij was echt dorstig al vanaf het moment dat hij flauw was gevallen, maar nu moest hij echt iets drinken en Zale leek hem wel aardig genoeg om hem geen troep te geven. De beker voelde koel aan in zijn handen en hij zetten de beker aan zijn lippen, maar dronk niet al te gretig. Het smaakte zoetig, maar verder was er niets ongewoons aan het water te merken. De woorden van Zale trok zijn aandacht even en hij knikte. De beker was leeg en hij was zo moe. Syrax zetten de beker naast zich op de grond toen hij half lag en ging daarna beter liggen. Hij was zelfs te moe om zich onder de dekens te wurmen. Zale had zijn ogen al gesloten toen Syrax de beker neer had gezet en hij zelf sliep al snel.

'De duisternis was overal, stemmen kwamen van ver, maar waren zo onduidelijk dat Syrax ze niet goed kon verstaan. Dus probeerde hij dichterbij te komen, maar hoe ver hij ook rende. Hij kwam er niet en de fluisteringen werden niet luider dan dat ze waren geweest. Soms leek hij enkel zijn aangenomen naam te horen vallen, maar zeker was Syrax er niet van. Hem werd ineens de vrijheid genomen en was Syrax gedwongen om op de grond te gaan liggen... Het was toch de grond? Of lag hij nu ergens op? Syrax was niet zeker, maar zijn gehoor werd al iets beter en zijn ogen kon hij nu ook openen, maar hij zag enkel wazige beelden van personen in het wit die om hem heen stonden. Wat was hier gaande? Syrax schrok op en probeerde overeind te komen, maar waar hij op gelegen had was niet zo breed en hij viel van een soort tafel. De witte figuren sprongen achteruit en fluisterde met elkaar. Zijn blik gleed met een van pijn vertrokken gezicht rond, maar hij kon geen duidelijk beeld krijgen. Toen gebeurde er iets wat eerder niet gebeurd was. Twee van die witte figuren wilde hem vastpakken en terug leggen, maar Syrax wilde zo niet behandelt worden en probeerde vrij te komen. De pijn galmde weer door zijn lichaam. Hij wilde dit niet. Hij wilde hier weg! Syrax had al die tijd liggen woelen en draaien, maar ook zachtjes liggen kreunen, maar toen hij weg wilde uit die greep werd hij luid schreeuwend wakker. Alles draaide in zijn hoofd en Syrax kwam hoe dan ook recht. Zijn blik gleed even door de kamer en heel even was hij gedesoriënteerd. Wat deed hij hier? Wat was er gebeurd, Waar was hij eigenlijk en die was die andere jongen???

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   do feb 04, 2016 8:22 pm

Na een tijdje leek het er op dat Syrax in slaap was gevallen, Zale volgde enkele minuten later. Lang had hij niet de kans om te slapen gezien binnen een uur hij wakker werd door een luide schreeuw. Half sprong de jongen omhoog waardoor hij zijn hoofd tegen de muur achter zich stootte. Met zijn rechterhand wreef hij even over zijn achterhoofd terwijl hij naar Syrax keek. De witharige leek wat verward te zijn terwijl hij om zich heen keek. "Gaat het? Nachtme- dagmerrie gehad?" Vroeg hij waarna de jongen met het lavendelkleurige haar verder overeind kwam. Hij strekte zijn armen boven zijn hoofd uit terwijl hij zijn vingers in elkaar vlocht en zo zijn rug, armen en vingers rekte.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   za feb 06, 2016 4:42 pm

Waar kwam die angst vandaan? Het leek hier niets op wat hij net gedroomt leek te hebben... Syrax voelde iets bij zijn schouders trekken, maar toen hij vluchtig opzij keek en de hagelwitte veren zag met zwarte punten aan het einde van elke veer kwam alles weer terug wat hij deze dag had mee gemaakt. De woorden van Zale trokken zijn aandacht. De jongen knikte lichtjes. 'Het was vreselijk, maar ik wil er niet over praten.' gaf Syrax toe, maar bande ook meteen de vraag over zijn nare droom. 'Zou ik nog wat water mogen?' vroeg hij zacht. Want Sy had gemerkt tijdens het praten dat zijn keel droog was geworden na die schreeuw...

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   zo feb 07, 2016 8:33 pm

Er kwam een licht knikje van de jongen. 'Het was vreselijk, maar ik wil er niet over praten.' Maakte Syrax duidelijk waarop Zale enkel begrijpend kon knikken. Uiteindelijk was het een droom, het kon vervelend zijn maar was niets levensbedreigend. Hij zou het er zo maar bij moeten houden zo. 'Zou ik nog wat water mogen?' Vroeg de witharige vervolgens. "Natuurlijk", reageerde de jongen met het lavendelkleurige haar waarna hij de kamer uit liep. Onderweg had hij het bekertje van de grond gepakt en vulde die opnieuw met water in de keuken voor hij weer terug liep naar de slaapkamer en het aan Syrax aanreikte. "Hoe voel je, wat beter inmiddels? Op de dagmerrie na dan."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 32

Character sheet
Leeftijd: 13
Partner: I have no time for that Jibber Jabber
Quote: Just comming to this place.

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   di feb 09, 2016 1:07 am

Hoe lang had hij eigenlijk liggen slapen? Dat wist je nooit wanneer zo wakker geschrokken was. Syrax wreef even in zijn ogen en hoopte zo zijn vermoeidheid weg te werken, maar zijn oogleden bleven zwaar. Het was niet gemakkelijk, maar gelukkig kon hij zich al iets beter bewegen met die grote dingen op zijn rug. Zale ging weer wat water halen en Syrax keek hem na en betrapte zichzelf erop dat hij zachtjes glimlachte. Wanneer was dat voor het laatst geweest? Maar dat kon Sy zichzelf niet vertellen. Toen Zale terug kwam vroeg hij hoe het verder met hem ging. Syrax nam de beker aan en dronk er eerst wat van. Zijn keel was zo droog dat het wel schuurpapier leek. Nadat hij zijn mond had bevochtigd keek hij Zale weer aan. 'Ik ben nog vreselijk moe, maar... misschien zou ik goed door kunnen slapen als je naast me zou liggen?' Even haperde Syrax, maar besloot met een rood hoofd dat het beter was gewoon te vragen. Het kon toch geen kwaad? Hij vond nog niets dan aarzelende vriendschap voor de jongen man, maar tot nu toe had hij hem enkel nog geholpen en niet van de wal in de sloot. Zijn ogen gingen weer naar de beker. Hij werd plots klaps ineens verlegen. Waar dat vandaan kwam kon hij zelf niet verklaren. Alles was nieuw en onbegrijpbaar. Maar het maakte ook weer was zin hoe alles hier werkte, toch?

_________________


I will not bow for my enemies! For the Pack and for my friends, I fight to the end.
Voice
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soldier
avatar
Man
IC Posts : 38

Character sheet
Leeftijd: 21
Partner: In fact, I was afraid of loneliness anytime
Quote: Some people decide that it's better to be hurt, than to be alone

BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   di feb 09, 2016 4:49 pm

Syrax pakte de beker aan en nam er een slok van. De jongen met het lavendelkleurige haar wreef zijn handen over zijn gezicht. 'Ik ben nog vreselijk moe, maar... misschien zou ik goed door kunnen slapen als je naast me zou liggen?' Kort fronste Zale even op de woorden van Syrax. Hij had het grootste deel van de tijd redelijk afstandelijk gedaan en nu dit? Zale haalde lichtelijk zijn schouders op waarna hij op de rand van het bed ging zitten. Hij had al lang door dat het niet al te makkelijk voor de jongen was gezien zijn hoofd lichtelijk rood was geworden en hij zijn ogen op de beker had gericht. Er was iets aan de hand, wat het was wilde Syrax duidelijk niet vertellen. "Ik heb jongere siblings dus wel eerder bij een ander gebleven omdat er iets aan de hand was. Als je dat wil heb ik er geen problemen mee hoor." Probeerde de jongen zo luchtig mogelijk te brengen zodat Syrax het wat minder erg zou vinden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud


BerichtOnderwerp: Re: It's the way of life   

Terug naar boven Go down
 
It's the way of life
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Rigor Mortis :: RIGOR MORTIS :: RPG :: AQUA-
Ga naar: